دلتنگی های پیکسلی

       یکی از نکات ظریف استاد که همیشه یک پای ثابت تمام گفتگوهایمان است و بدلیل مصداق های زیادش هر روز به کارم می آید، این نکته است که استاد عقیده دارد تکنولوژی وارداتی در جهان سوم بیشتر از آنکه کمکی به حال بشر باشد اسباب ضرر و زیان و دردسر است. چون معمولا خود تکنولوژی زودتر از فرهنگ آن وارد می شود. استفاده از اس ام اس برای ارسال جک، آمار بالای تصادفات رانندگی، آمار سالانه جستجوی فارسی زبانان در گوگل، فناوری دیجیتال و هجوم به حریم شخصی، رایترهای سی دی و داستان نقض کپی رایت و مسائل بسیاری از این دست تماما نشانه هایی از کاربرد نادرست این فناوری ها در جهان سوم است. یکی از این رفتارها و کاربردهای غلط تکنولوژی که بارها باعث رنجش و تاسف من شده است پخش موسیقی با صدای بلند با استفاده از گوشی موبایل در اتوبوس و کلاس و سایر اماکن عمومی است. قطعا تمام مردمی که زیر یک سقف نشسته اند سلیقه موسیقی یکسانی ندارند یا شاید به هر دلیلی در آن لحظه تمایلی به شنیدن موسیقی، حتی سبک مورد علاقه شان، نداشته باشند. Headset وسیله ایست که برای همین منظور ساخته شده است. وسیله ای برای احترام به حقوق و آرامش سایر انسان ها. متاسفانه اکثر قریب به اتفاق کسانی هم که اقدام به این کار می کنند مشتری پر و پا قرص موسیقی های به اصطلاح شوشی و کاملا بی ارزش و بی محتوایی هستند که اصلا ارزش گوش کردن ندارند. گاهی هم فاجعه کامل می شود و چند گوشی مختلف در آن واحد با هم نغمه سرایی می کنند و بقول انگلیسی ها یک Cacophony کامل راه می اندازند. یعنی واقعا باید به یک انسان بالغ این مطالب را یادآور شد ؟