آخرین بازی دیشب جام ملت های اروپا یکی از زیباترین و پویاترین بازی های جام بود. حذف سوئیس زیر باران وحشتناک دیشب توسط ترکیه فقط یک فوتبال نبود. پس از گل دوم ترکیه که تیر خلاصی بود بر پیکر سوییس و مهر تایید حذف زودهنگام این تیم، پاسخی دوباره برای این پرسشم یافتم که فوتبال حرفه ای به چه درد می خورد؟ و چرا ما، بخش بزرگی از مردم، گوشه ای از عمرمان را صرف پیگیری رویدادهای آن می کنیم؟ چرا برد و باخت تیم ها برایمان مهم است؟
راستش اول از باخت سوئیس بخاطر میزبانیش، بخاطر رنگ زیبای پیراهنش و بخاطر متانت مردمش ناراحت شدم ولی کسانی آنجا بودند که حذف سوئیس خوشحالشان می کرد. ترک ها. ترک ها می خندیدند. طولی نکشید که به این فلسفه رسیدم که سوئیسی ها در زندگیشان نصف ترک ها هم زجر نکشیده اند، نصف مشکلات معیشتی ترک ها را هم ندارند، سویییسی ها ثروتمندترند و خلاصه سهمشان از زندگی بیشتر و بهتر از ترک هاست. پس حق دارد آن مرد سیبیلوی ترک طبقه دوم استادیوم که با شدت تمام با لبخندی به پهنای تمام صورتش، فریاد شادی سر دهد و شبی و شاید حتی نه شبی، بلکه تنها دقایقی غم هایش را فراموش کند و پرچمش را تکان دهد و برای تیمش هورا بکشد و به تجربه هایش از ته دل شاد بودن را هم اضافه کند. بگذار یادش رود که در کشورش هنوز بین دموکراسی و لیبرالیسم و سنت و میراث کودتا کشمکشی پارادوکس وار جاریست. بگذار اثبات شود می توان سوییسی نبود ولی شاد بود. از ته دل هم شاد بود. اگر یک گل این قدر می تواند ملتی کمتر خوشبخت را شاد کند بگذار بکند، اگرچه با حذف سوییس دوست داشتنی. اگر یک گل این قدر می تواند ملتی کمتر خوشبخت را شاد کند آفرین بر ساق های تو ای آردا توران. آفرین بر دریبل و شوت سرکشت که به تور نشست و چه دیدنی بود پرش قطرات باران نشسته بر تور رخوت زده ی ساکن و ساکت دروازه سوییس. بگذار در دایره قسمت، غم را فقط به یک گوشه دنیا نداده باشند.
این اعجاز فوتبال است. این اعجاز فوتبال است وقتی مارادونای بزرگ در خاک مکزیک کاری می کند که ارتش آرژانتین از انجامش ناتوان بود و اسم آن را هم دست خدا گذاشت. این اعجاز فوتبال است وقتی در حالیکه عده ای نادان مشغول تکه پاره کردن همدیگر در خیابان های بغداد و بصره و نجف اند، آنهنم تنها به جرم شیعه و سنی و کرد و عرب و .... بودن، همان شیعه و سنی و کرد و عرب و .... در قالب جوان و پیر و مرد و زن به خیابان می ریزند و میان دود و خون و مرگ و ویرانی و خمپاره در کنار هم می خندند و می رقصند. می خندند برای قهرمانی فوتبالشان در آسیا. می خندند، پس گزارشگر ورزشی حق دارد بنویسد که عراق بیشتر از ژاپن به این پیروزی احتیاج داشت. عراق باید پیروز می شد. شاید بدون فوتبال دنیای ما از این هم خشن تر می شد. آرزوی نابودی فوتبال برای دنیای امروز ما آرزوی خوبی نیست.