هر سال شاهد برگزاری شمار زیادی جشنواره و رقابت عکاسی در شهرهای مختلف ایران هستیم. در این بین با مروری گذرا میبینیم که تعداد چشمگیری از این مسابقات با موضوع مستندسازی سوگواری و عزاداری محرم برگزار میشوند. یکسال پیش در چنین روزهایی در این یادداشت به این موضوع اشاره کردم که عزاداریهای عمومی در ماه محرم فرصت مناسبی برای عکاسی خیابانی و مستند اجتماعی برای عکاسان ایران فراهم آورده است. امسال به دلایلی برایم مجال عکاسی از تاسوعا و عاشورا دست نداد اما مدام آثار برگزیدهی مسابقات عاشورایی سالهای اخیر و فراخوانهای پرتعداد عکاسی از عزاداری امسال را که مرور میکردم بنظرم میرسید که مدتهاست که دیگر عکس آنچنانی و متفاوتی در بین منتخبین این سوگوارهها ندیدهام ولی این گونههای رقابتی عکاسی ما همچنان به همان راه قدیمی میروند. چرا هنوز هم این فراخوانها توجهی به عکاسی فاینآرت و فتومونتاژ نشان نمیدهند؟ شکی نیست که با توجه به نوع سوژه و فضای اجرای آن انتظار بر این است که بیشتر آثار تولیدی مستند باشند ولی چرا نیاییم برای یکبار هم که شده از زاویهی دیگری به این سوژه نگاه کنیم و به خلاقیت ذهنی برخی عکاسان هم مجال بروز بدهیم؟ این وادی عرصهی بکر و دستنخوردهایست که هنوز قابلیتهایش برای چنین سوژهای چندان به کار گرفته نشده است. حالا که این همه بودجه و امکانات در خدمت این بخش موضوعی قرار دارد چرا نباید از آن برای رشد تمام ژانرهای عکاسی بهره گرفت؟
| تبليغات | X |
