ابراز وجود می کنم !
بگذار چنان از خواب برآیم
که تمام کوچه های شهر
حضور مرا دریابند.
الف.بامداد
آمدم ، چون احساس می کردم باید می آمدم. شاید بیش از یک سال پیش بود که برای اولین بار تصمیم به ایجاد یک وبلاگ عکاسی گرفتم ولی هرگز به اندازه ای که امروز نسبت به وجود آن احساس نیاز می کنم نبودش برایم مهم نبود. در حقیقت آمدم چون نیاز داشتم که بیایم . امیدوارم که بمانم یعنی بتوانم که بمانم. حالا دیگر یقین دارم که وجود این وبلاگ می تواند نقش مهمی در معرفی و نقد من و عکس هایم بازی کند. هلاک شدم از بس عکس هایی گرفتم که دوستشان داشتم ولی هیچ کجا مجال نمایش پیدا نکردند . حالا لااقل جایی دارم برای نمایش این عکس ها، مهم نیست چند نفر این عکس ها را می بینند ، حتی مهم نیست در مورد آنها با من هم عقیده اند یا نه ، تنها مهم است که این عکس ها مجال نمایش و نقد می یابند.
برخی ویژگی های خوب وبلاگ ها ( در این نوشتار منظور من از وبلاگ بیشتر، وبلاگ عکاسی است ) مانند شخصی بودن، نبود ممیزی و محدودیت در انتشار مطالب و مدیریت آسان آنها در گسترش این پدیده نقش مهمی داشته است. مسلما هر خبرگزاری و نشریه ای دارای خط مشی مشخصی می باشد ، بناچار وقتی شما برای این خبرگزاری یا نشریه عکاسی می کنید تنها عکس هایی از شما به نمایش در می آیند که با این خط مشی هماهنگ باشند. گاهی اوقات بهترین عکس های ما با این اصول تعریف شده هماهنگ هستند ولی گاهی هم نه. یک عکاس خوب هیچگاه خود را تنها به این مرزهای تعریف شده محدود نمی کند ، پس همیشه عکس هایی هستند که مهجور می مانند اما حرفی برای گفتن دارند. وبلاگ ها با توجه به شخصی بودن و سرعتشان در انتقال مطالب محل خوبی برای نمایش این عکس ها هستند. متاسفانه هنوز این جنبه مثبت وبلاگ های عکاسی در ایران چندان مورد استفاده قرار نگرفته است.
وبلاگ های زیادی را دیده ام که تنها مخاطب را به عکس های انتشار یافته عکاس مربوطه در خبرگزاری ها ، نشریات و سایت های دیگر هدایت می کنند. بطور حتم بخشی از کارهای من بعنوان یک عکاس مربوط به خبرگزاری و نشریه ای است که درآنجا کار می کنم و بخشی دیگر حاصل فکر ، سلیقه ، علاقه و میزان دانش من از عکاسی است. وبلاگ خوب باید دربرگیرنده هر دوی اینها باشد. به روزرسانی وبلاگ هم مقوله ای است که می تواند برای کسی چون من که عکاسی تنها مشغله اش نیست عامل محرکی برای کارباشد تا همان طور که به استاد عزیزم آقای سعیدی قول دادم هر هفته مشغول عکاسی باشم.
بقول آقای فرنود وظیفه یک عکاس ، عکاسی است. طی این چند سال حقیقتا به تجربه دریافته ام که در یادگیری عکاسی و رشد این هنر در یک عکاس هیچ چیز به اندازه کار مداوم و نقد نتایج این کار مداوم توسط اساتید این رشته موثر نیست. امیدوارم این وبلاگ عاملی باشد برای کار مداوم من و محلی باشد برای نقد عکس های من. از همه دوستان و بویژه اساتید عزیزم در این رشته ، خواهشمندم من و عکس هایم را از انتقادات و پیشنهادات بجا و سازنده خود محروم ندارند.
کاوه بغدادچی