دوستی دارم که به تازگی سی سالگی رو رد کرده. منبر رفته بود و در باب سی سالگی و نقطه عطف زندگی و گذر عمر و این جور مسائل کلی برام سخنرانی کرد. ولی یک حرف جالبی می زد. می گفت آدم تا سی سالش نشه دایم فکر می کنه پدیده خاصی است و یگانه استعداد آفرینش است و خلاصه تمام مردم موظفند به این پدیده بی نظیر احترام بگذارند و حساب ویژه ای براش باز کنند ولی نمی دونم چی می شه تا آدم به سی سالگی می رسه ناگهان می فهمه هیچ - ببخشید - پخی نیست و تازه به فکر یک زندگی نرمال می افته و با این واقعیت کنار میاد که من هم فقط یک انسان معمولیم.