..... این نشانه و موقعیت‌های سوژه در عکس‌ها، یادآور قشری در جامعه معاصر ایران است که با روایت‌هایی ویژه، بخشی از تاریخ ایران را می‌پرستد؛ مدام به حقوق بشر کوروش افتخار می‌کند اما عرب و افغان و جهان سوم را پست می‌شمارد.‌ نژاد ایرانی را در کنار غربی‌ها بر‌تر می‌داند. در پاسداری از زبان فارسی افراط می‌کند؛ اما با این حال دل در گرو رفتن دارد. برای امروز نه اندیشه‌، الگو و راه حلی دارد و نه کنشی معنا‌دار انجام می‌دهد. مسابقه در افتخار به گذشته، او را برای زمان حال، منفعل و برای آینده، بی‌برنامه کرده است. اما گذشته‌پرستی، انفعال و بی‌برنامگی به یک قشر ویژه محدود نمی‌شود. با در‌ نظر‌داشتن الوهی بودن کلاه شاخدار، در‌کنار عناوینی مانند ایستادگی، خودکفایی و اشتغال، همچنین گروهی را شامل می‌شود که اگر‌چه درعرصه‌هایی در‌ برابر آن قشر ویژه قرار دارند اما روی دیگر‌‌ همان سکه‌اند.

حمید سوری - یادداشتی بر نمایشگاه «من آنم که...»