در سالیان اخیر موجی از حسرت و حسرت‌زدگی به راه افتاده است: از کارتون‌های دوره‌ی کودکی تا پاک‌کن و مدادتراش‌های قدیمی، از چیپس استقلال تا شیر پاستوریزه‌ی شیشه‌ای و از صف‌های طویل مرغ و تخم مرغ تا کوپن و دفترچه‌ی بسیج. اما چه سری است که هر آنچه حسرتش را می‌خوریم خود مظهر تام و تمام فقر و فاقه است؟
  انسان سوار بر آونگ میل و ملال است. همواره میل به چیزی دارد که ندارد و هر گاه که بدان دست یافت، میل جای خود را به ملال و سرخوردگی می‌دهد. آیا حسرت ما به گذشته ناشی از سرخوردگی از دارندگی است؟ و درست به همین ترتیب امروز را در تمنای چیزی می‌گذرانیم که فردا از آن گریزانیم؟ باز هم دایره‌ی ترجیح فلاکت دیروز به نکبت امروز در راه است؟

محمدرضا یگانه‌دوست - آونگ میل و ملال - فصلنامه‌ی حرفه هنرمند؛ شماره‌ی ۴۳ (پاییز ۹۱)